Kern van het conflict

Waarom worden slachtpartijen door Israël in 2009 getolereerd ?

Sedert 1948 tot heden wordt er welbewust 
een vertekend beeld over Israël en Palestina 
de wereld ingestuurd, ook bij de joodse bevolking in Israël,
èn met alle middelen in stand gehouden

De kern van het huidige conflict ligt in het zionisme. In 1896 wilde Theodor Herzl een zuivere joodse staat (zionisme) als reactie op de jodenvervolgingen en het racisme ten aanzien van de joden in Europa.

De Zionistische Wereldorganisatie had reeds in 1919 plannen om Palestina te koloniseren: ze wilden heel het historische Palestina, Zuid Libanon, de Golanhoogte van Syrië en het vruchtbare gedeelte van Jordanië (Verenigde Naties, Oorsprong en evolutie van het Palestijns probleem, New York, 1978, p 109). Dus lang vóór de holocaust waren er plannen om Palestina in te nemen, de bevolking te verjagen en een zuiver joodse staat te maken.

De westerse mogendheden werden in 1919 ingelicht, maar het rapport van de Amerikaanse King-Crane commissie werd verdonkeremaand, in Versailles, en ook in Washington.

Uit het rapport van de Amerikaanse King-Crane commissie:

Het was een commissie van vijf Amerikanen, die op 10 juni 1919 in Jaffa aankwam en zes weken lang door Palestina en Syrië trok. Hun rapport leverden zij eind augustus te Parijs af. 
De commissieleden zeggen eerlijk dat zij bij hun aankomst in Palestina welwillend gestemd waren jegens het zionisme... Maar de extreme Zionistische plannen die zij hoorden, leken hun niet in overeenstemming met de termen der Balfour-verklaring. 'Een nationaal tehuis voor het joodse volk is immers niet hetzelfde als van Palestina een joodse staat maken; en zulk een joodse staat kan niet worden opgericht zonder de meest ernstige schending van de burgerlijke en religieuze rechten der bestaande niet-joodse gemeenschappen. Bij de bespreking van de commissie met joodse vertegenwoordigers bleek herhaaldelijk dat de zionisten door verschillende manieren van verwerving een vrijwel volledige onteigening van de huidige niet-joodse bewoners van Palestina nastreven.'
Dan haalt het rapport een van de befaamde beginselen van Wilson aan over het zelfbeschikkingsrecht, en vervolgt: 'Als dit beginsel zal heersen, en dus de wensen van het Palestijnse volk beslissend zal zijn voor wat er met Palestina zal gebeuren, dan zij eraan herinnerd dat de niet-joodse bevolking (9/10de van het geheel) met nadruk tegen het zionistische programma gekant is. Op geen ander punt waren zij zo eenstemmig als op dit. Een zo gestemde bevolking onderwerpen aan onbeperkte joodse immigratie, en aan voortdurende financiële en sociale druk om het land over te geven, zou een grove schending zijn van het aangehaalde beginsel, en van de rechten van het volk, ook al gebeurde het in wettelijke vormen.'
Tenslotte wijst de commissie erop dat ook het volk van Syrië eenstemmig is in dezen, en dat volgens Britseofficieren het zionistische programma alleen kan worden doorgevoerd met wapengeweld....
Dit rapport werd verdonkeremaand, in Versailles, en ook in Washington. Met zijn beginsel van zelfbeschikkingsrecht was Wilson zijn eigen tijd ver vooruit. En wat Palestina betreft, ook de onze.

(Het rapport van de Amerikaanse commissie, naar de twee leiders de King-Crane commissie genoemd, staat volledig in het boek (p.443-458) van de Libanese historicus George Antonius 'The Arab awakening. The story of the Arab national movement', in 1938 uitgegeven door Hamish Hamilton, London, (geciteerd in: Lucas Grollenberg, Voor een Israël zonder grenzen, Ambo Bilthoven, 1970, p.43-44)

De Israëlische regering (zowel Likoed al Arbeiderspartij) heeft altijd gretig gebruik gemaakt van de holocaust én onze schuldgevoelens, opdat hun politiek alle kritiek zou weerstaan. En… het werkte.

In de plannen om gans Palestina te veroveren en koloniseren was rekening gehouden met het waterprobleem.

“Tijdens het Britse mandaat (1922-1948) probeerden joodse organisaties zoveel mogelijk land en water te verwerven en nederzettingen te stichten. Daarbij verwierven ze ook grote concessies op water. Zo kreeg een joodse elektriciteitsmaatschappij in 1926 de exclusieve rechten op het gebruik van de Jordaan en de Jarmoek voor de opwekking van elektriciteit.” (Henk Donkers, De Witte Olie, Novib, 1994 p7)

Begin van de etnische zuivering

In 1947 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie aan met een voorstel tot verdeling van Palestina, een aanbeveling van de Algemene Vergadering. De uitvoering ervan, de overdracht van Groot-Brittannië naar de VN en van de VN naar de joodse en Palestijnse staat gebeurde niet, waardoor Israël ontstond uit oorlog.

De geschriften van de zionistische leiders tonen duidelijk aan dat de zionistische politiek erin bestond, tijdens de periode van de terugtocht van de Britse troepen, een zo groot mogelijk grondgebied te bezetten (daarin begrepen de "westeroever"),voorbij de grenzen toegekend aan de joodse staat door de verdelingsresolutie. 
Tijdens en na de oorlog van 1948-1949 werden in wat nu Israël is, 418 Palestijnse dorpen ontvolkt en verwoest; 750.000 tot 900.000 Palestijnen werden vluchteling (honderdduizenden werden met geweld verdreven). De Wet op Terugkeer zorgde ervoor dat deze vluchtelingen nooit meer zouden terugkeren. Ondanks de VN-resolutie (194) van 1948 die Recht op Terugkeer geeft en dit elk jaar opnieuw herbevestigt in de Algemene Vergadering van de VN.
Minstens 90 % van de grond van Israël is dus gestolen grond van de Palestijnen. (in 1947 hadden de zionisten slechtzs 6,7% van het land in eigendom).

Tweede gedeelte van de etnische zuivering

1967: Israël bezet de Golanhoogten waardoor ze de controle bekomen over enkele zijrivieren, die de Jordaan voeden. Door de bezetting van de Gazastrook en de Westbank verkreeg Israël de controle over de bergaquifer die onder de Westbank ligt. 76% van deze bergaquifer wordt gebruikt voor Israël, 7% door de kolonisten en slechts 17% voor de Palestijnen. In 1982 breidde Israël zijn grondgebied uit: met het Zuiden van Libanon: de zogenaamde veiligheidszone, waardoor Israël ook het water van de Litani en de Hasbani controleert.

De etnische zuivering van Palestina komt niet echt aan het licht. Het gebeurt ook in fasen:

  • In de oorlog van 1948-1949 zijn er (al naar gelang de bron) 750.000 tot 900.000 Palestijnse vluchtelingen.
  • In 1967 nog eens +/- 300.000.
  • Na de bezetting van 1967 waren er nog teveel Palestijnen over om die zuiver joodse staat waar te maken. Vandaar de uitvaardiging van meer dan 1100 militaire orders (wetten) die het leven van de Palestijnen (in de bezette gebieden) zó moeilijk zouden maken dat ze vanzelf zouden vertrekken. En velen vertrokken, vooral christenen, die tot de meer begoede klasse behoorden. Vele actieve Palestijnen worden gedeporteerd en krijgen verbod nog ooit te kunnen terugkeren.
  • Via kolonisatie van de bezette gebieden worden de Palestijnen in echte bantoestans gedreven.
  • In Israël zelf wordt er onder het mom van “joodse karakter van de staat Israël” een echte racistische staat met een Apartheidssysteem uitgebouwd. Een Palestijn mag geen grond kopen van een jood. Een Palestijn mag zich niet in Tiberias (waar alle Palestijnen verdreven werden in 1948) gaan vestigen. Meer over het racistische karakter vind je in de tekst van Lucas Cathérine, Brochure Kanttekeningen bij de Israëlisch-Palestijnse kwestie, die binnenkort op de website zal staan (een herpublicatie door het Kabinet Boutmans werd verhinderd door Israëlische druk). Israël is een democratie alléén voor joden niet voor al zijn inwoners en dus géén democratie!
  • En wat vele Palestijnen allang vreesden, werd bewaarheid in april 2002: via belegering, bombardementen op burgers, bulldozeren van huizen (met bewoners erin), een slachtpartij in het vluchtelingenkamp in Jenin. De wereld keek toe hoe de “terroristen bestreden werden”.

Sharon wacht op het goede moment om de etnische zuivering “af te maken”, de grote droom van het zionisme. Hij zal erin slagen, als de westerse regeringen alleen maar blijven toekijken.

Het plan van 1919 wordt gedurende de voorbije 54 jaar beetje bij beetje gerealiseerd. Een plan van kolonisatie, racisme en etnische zuivering, waaraan onze westerse regeringen (onbewust) hebben meegewerkt! De holocaust werd enkel misbruikt om schuldgevoelens op te wekken en de etnische zuivering te rechtvaardigen.

Hoe komt het dat het westen zich niet verzette tegen deze etnische zuivering?

Vanaf de jaren vijftig begint een enorm propagandamachine, die in de buitenwereld en ook bij de joodse bevolking van Israël zelf, welbewust een vertekend beeld van de situatie had geschapen en met alle middelen in stand hield.

De Joodse schrijver William Zukerman uitte in 1958 zijn ontzetting daarover. 'De verschrikkelijk griezelige macht die de moderne propaganda bezit om de geest en de zienswijze van mensen te beheersen, emoties te hanteren en mensen te verdierlijken, die macht komt voor mijn gevoel nergens duidelijker tot uiting dan in de zionistische propaganda van de laatste tien jaar over de Arabische vluchtelingen... 
Deze propaganda heeft bekwame mensen met meer dan gemiddeld verstand veranderd in fantasten en dwazen die alles geloofden wat hun verteld werd; zij heeft van vriendelijke en zachtmoedige mannen en vrouwen met een sterk gevoel voor mededogen harde fanatiekelingen gemaakt, ongevoelig voor elk ander leed dan dat van hun eigen volk ...'.

De zionistische propagandamachine werkte zo efficiënt dat het zelfs doorgdrongen was in ons onderwijs, in onze leerboeken, geschiedenis en aardrijkskunde. (En, naar alle waarschijnlijkheid ook in andere Europese landen). Zo werden vele journalisten, politici en andere beleidsdragers opgevoed met dikwijls alleen de Israëlische versie, soms fouten en af en toe echte zionistische propaganda. Als goede student, ga je natuurlijk herhalen wat je geleerd hebt….

Van december 1994 tot oktober 1996 werd er door CODIP een kritische analyse gemaakt van vele leerboeken Geschiedenis en Aardrijkskunde in het secundair onderwijs in Vlaanderen. Dit gebeurde in een werkgroep waarin universiteitsprofessoren, auteurs van leerboeken, de Vereniging Vlaamse Leerkrachten, de Vereniging Leraren Aardrijkskunde, de Verenigingen Leraren Geschiedenis (VLG en VLGM), àllen academici, zetelden. 
Uit die analyse bleek dat vele leerboeken een vrij geïdealiseerd beeld gaven over Israël (het mirakel Israël, dat de woestijn deed bloeien en moest optornen tegen de vijandige Arabische wereld) en het beeld van de Palestijnen en de Arabieren eerder negatief was: ze zijn bijna per definitie verdacht, stellen zich vijandig, haatdragend en onverzoenlijk tegen de Westerse wereld op, en hanteren het wapen van het terrorisme.
De academici waren geschokt en konden er niet mee akkoord gaan dat vooral de eenzijdige Israëlische versie in de handboeken verscheen. Dit op een moment dat de eindtermen bepaalden dat men de leerlingen kritisch moet leren denken en het dus noodzakelijk was enerzijds de Palestijnse versie óók te belichten en anderzijds alle fouten, mythes en onwaarheden eruit te halen. 
Omdat deze gewetensvolle academici zich bewust waren van de noodlottige gevolgen van deze jarenlange desinformatie, gingen zij over tot het publiceren van een brochure in januari 1998. Ze werd verspreid onder 5000 leerkrachten. Een herpublikatie door het Kabinet Ontwikkelingssamenwerking werd onmogelijk gemaakt door de Ministers Verhofstadt en Louis Michel onder druk van de Israëlische lobby, mede ondersteund door Mia Doornaert van De Standaard, die de brochure de grond inboorde, zonder in te gaan op de inhoud ervan.

Onze regering en ook vele politieke partijen willen dus enkel de Israëlische versie verspreiden. De oorzaak daarvan moet (hopelijk) gezocht worden in hun opvoeding. (Indien dit niet zo is, moeten we dan denken dat ze achter een etnische zuivering staan?)

Het zionisme waarop de staat Israël is gebouwd is een racistische theorie. Maar door een wereldwijde propaganda kon het zich voorstellen als een socialistische, democratische beweging, waardoor de publieke opinie, de journalisten, de politici enz in de westerse landen misleid werden. Oók de joden in Israël. Het grootste gevaar is de misleiding van zovele mensen, waardoor dezen op subtiele wijze mee worden ingeschakeld in de ondersteuning en uitbouw van de Israëlische staat, gebaseerd op racisme en Apartheid.
Eigenlijk is het een nieuw racisme. Racisme kan nooit opgelost worden door een nieuw racisme, want dit leidt enkel maar tot haat èn haat tot totale vernietging.

Of hebben we niets geleerd uit de holocaust?

En, moeten de Palestijnen boeten voor wat joden werd aangedaan in Europa? Een goed ontwikkeld volk werd op 50 jaar tijd omgevormd tot een volk dat strijdt om te overleven en vandaag voor 60 % afhankelijk is van noodpakketten.

HOUD DE ISRAELISCHE REGERING TEGEN!

Dwing Israël als een normale staat te leven, die de mensenrechten respecteert, het Internationaal Recht uitvoert en gelijke rechten geeft aan al haar burgers. Zolang ze dit niet doet, moet de EU (en zelfs België éénzijdig):

  • Associatieakkoord dringend opschorten
  • VN-beschermingsmacht voor de Palestijnen op de groene lijn
  • Dringend erkenning van de Palestijnse staat op de Westbank en de Gazastrook met Oost-Jeruzalem als hoofdstad.

Myriam 23-04-02

© Palestina Solidariteit vzw 2016