HONDERDDUIZENDEN KINDEREN MET SHELLSHOCK NA DE OORLOG IN GAZA

 

Meer dan 370.000 kinderen blijven achter met shellshock[1] na de aanval van Israël op de Gazastrook vorig jaar.

Sayed Bakr overleefde een dodelijke raketinslag op het dieptepunt van de oorlog in Gaza. Maar nu poseren met een foto van zijn lievelingsbroer, Mohamed, die hij verloor bij die aanval, is hem teveel. Nadat hij eerst bereidwillig bij het portret is gaan staan, krijgt de jongen van twaalf een inzinking en roept op zijn moeder. Sayed en zijn vriendjes waren het middelpunt van één van de meest hartverscheurende episodes van de oorlog tussen Israël en Hamas van vorige zomer in Gaza. Terwijl ze aan het voetballen waren op het strand, werden ze onder vuur genomen door een Israëlische piloot die hen blijkbaar verkeerdelijk voor strijders aanzag. Vier jongens van de familie Bakr kwamen om bij de aanval en vier anderen werden verwond. In de periode na de aanval was Sayed als verlamd, niet meer in staat om te spreken, hysterisch langs de muren schurend. Nu, zes maanden later, is hij één van de honderdduizenden kinderen die moeten behandeld worden voor shellshock. Omwille van zijn huilbuien, nachtmerries en gewelddadige uitbarstingen kreeg hij een reeks krachtige antipsychotica voor de behandeling van Posttraumatische Stressstoornis (PTSS). Hij gaat niet meer naar school en heeft dikwijls last van waanbeelden van de inslag. " In mijn dromen dacht ik dat ik dood was," zegt Sayed , wanneer hij aarzelend erover praat in het Spartaanse woonvertrek van zijn familie op een paar honderd meter van de plek van het gebeuren. " Ik zag steeds opnieuw mijn broers en neven achter mij aan komen rennen in de droom. Toen de raketten insloegen en we wegrenden, was ik zeker dat we allemaal zouden sterven. Nu nog voel ik me voortdurend angstig. Telkens wanneer ik lawaai hoor of een knal, ben ik doodsbang."

Hij is niet de enige. Er is in Gaza geen gebrek aan verhalen van kinderen die ernstig getraumatiseerd zijn door de nawerking van hun oorlogservaring. In het 50 dagen durende conflict weren 539 kinderen gedood en bijna 3000 verwond, maar volgens de Verenigde Naties is de opgelopen mentale schade even groot, ook al is ze moeilijker in cijfers te vatten. Kinderen die hun verwanten of ouders voor hun ogen zagen omkomen, dikwijls op een gruwelijke manier, blijven zwaar geschokt achter en 35 tot 40 procent van het miljoen kinderen van de Gazastrook lijden aan shellshock volgens Hasan Zeyada, een psycholoog van het Gaza Community Mental Health Programme. Woensdag zei een Israëlische mensenrechtengroepering dat Israëlische politici en militaire leiders inbreuken hebben gepleegd op het internationaal recht door vast te houden aan het bombarderen van burgerwoningen, ook wanneer het duidelijk was dat daarbij duizenden onschuldigen zouden omkomen.

Unicef geeft toe dat het onvoldoende middelen heeft om aan de noden tegemoet te komen. "We schatten dat 370.000 kinderen in de Gazastrook psychologische en sociale ondersteuning nodig hebben na deze oorlog," zei Pernille Ironside die aan het hoofd staat van Unicef's bureau in Gaza. " We zijn nu bezig met ongeveer één derde van die kinderen. De overige tweederden wachten nog op hulp - en ze blijven ervan verstoken."

De vooruitzichten zijn somber, ook voor diegenen die geholpen worden. Muntaser Bakr (11), een neefje van Sayed, werd verwond aan het hoofd, de armen en de rug bij de aanval op het strand waarbij zijn broertje Zakaria (10) werd gedood. Hij lijdt ook aan Posttraumatische Stressstoornis en is er erg aan toe. Hij kreeg dure medicijnen voorgeschreven - 90 € per voorschrift is erg veel voor een gezin in armoede - om zijn aanvallen en stuiptrekkingen onder controle te houden. Weken na het voorval probeerde Muntaser thuis van het balkon van de eerste verdieping te springen, een soort zelfmoordpoging na een ruzie met zijn vader Ahad, die hem nog net op tijd kon vastgrijpen. Hij kon niet meer naar school nadat hij in de klas "een andere jongen bijna had doodgeslagen", zegt vader Bakr, 55 jaar oud en visser zoals de meeste mannen in zijn familie. Zijn gewelddadige neigingen bleven ook thuis doorgaan, met als toppunt een poging om het vier jaar oude dochtertje van een oudere broer op te hangen. " Ik sterf honderd keer per dag als ik hem zo zie," zegt meneer Bakr, wanneer Muntaser naast hem zit te wiebelen met twee teddyberen." Hij is niet meer hetzelfde kind. Hij gehoorzaamt helemaal niet meer. Als hij iets wil hebben, eist hij het zonder rekening te houden met de anderen. Hij zei steeds weer dat hij een strijder wou worden om de dood van zijn broer en neven te wreken. Maar daarmee is hij gestopt en ik wil hem er niet aan herinneren."

Veel van de jongens die getekend bleven door de slachtpartij van afgelopen zomer worden gewelddadig. Meisjes daarentegen vertonen dikwijls in zichzelf gekeerd en depressief gedrag. De 10 jaar oude Sara Kudaih wordt nog steeds achtervolgd door de dood van haar jonger broertje, Anas, die stierf door bloedverlies tijdens een bombardement in Khurza dichtbij de grens met Israël. Het gezin moest vluchten onder een regen van raketten, waarbij de 7 jaar oude Anas gewond achterbleef met een vreselijke wonde aan de buik, een scène uit de hel die Sara van dichtbij meemaakte en die uren later gefilmd werd door een hulpverlener van de Rode Halve Maan die de jongen gevonden had. Vandaag is Sara een bang en introvert kind geworden, dat dikwijls weigert te eten of haar huiswerk te maken, terwijl ze voorheen een uitstekende leerlinge was volgens haar ouders. Wanneer men haar vraagt hoe ze zich voelt, antwoordt ze: " Triest. Ik ben mijn broer kwijt. Ze hebben hem gedood." Specialisten hebben aangeraden om Sara's Posttraumatisch Stresssyndroom te behandelen met 12 intensieve therapeutische sessies. Maar zelfs in dat geval zal ze maar voor 70 procent herstellen, volgens Mahmoud Abdul Aziz Abu-Toaima, een psycholoog van het Palestijnse Centrum voor Democratie en Conflictoplossing. Toch heeft ze nog geluk. Diana en Mohammed Ayad werden wees toen hun moeder, een weduwe, gedood werd bij bombardementen op de Shejaiyawijk in Gaza City op het moment dat het gezin uit hun huis probeerde weg te geraken. Volgens hun verwanten werd geen van beide kinderen onderzocht of geholpen door een psycholoog, en dat ondanks hun langdurige mentale problemen, terwijl ze ook nog fysieke verwondingen hebben. Diana ,15, heeft uitvoerige huidtransplantaties nodig en bij Mohammed,10, werd een teen geamputeerd. Diana wou ooit dokter worden maar gaat nu niet meer naar school en met door haar letsels steeds thuis blijven in de door bommen beschadigde gezinswoning. " Ik voel me mentaal zeer slecht door wat er met me gebeurd is en heb veel pijn van de letsels aan mijn benen," zegt ze. " Ik ben niet blij dat ik het overleefd heb. Ik was liever gestorven."

Dit alles gebeurt in een apocalyptische omgeving met enkel ruïnes van huizen en infrastructuur; van de 4 miljard € beloofde hulp voor de heropbouw is nog niet veel terechtgekomen tot nu toe. Shejaiya, dat blootstond aan de meest gewelddadige acties van deze oorlog, ligt er nog ongeveer bij zoals na het Israëlisch grondoffensief van deze zomer. Het toekomstperspectief is volgens mentale gezondheidswerkers zeer akelig; zij spreken van een "verloren generatie" van kinderen in de Gazastrook. " In de laatste oorlog waren er meer doden en meer letselslachtoffers dan in alle vorige gewelduitbarstingen samen en de gevolgen daarvan voor de toekomst van de kinderen van de Gazastrook lijken absoluut somber," zegt mevrouw Ironside van Unicef. " De adolescenten hier lopen een groot risico om alle hoop te verliezen en het gevaar bestaat dat we een hele generatie jongeren krijgen die tot het besluit komen dat ze niets meer te verliezen hebben en dus potentieel openstaan voor militante acties."

 

 

 

 

 

 



[1] Shellshock is de benaming voor de symptomen van oorlogsneurose, voor de psychische en psychiatrische gevolgen van oorlogservaringen: objectieve symptomen (gevoelsstoornissen en bewegingsstoornissen) en subjectieve symptomen (slapeloosheid, angsttoestanden, emotionele labiliteit en hallucinaties).

 

© Palestina Solidariteit vzw 2016