AS IN DE MOND

AS IN DE MOND

                    

                                      tot de staat Israël

 

Ja, jij, Israël,

 

bent nu eenmaal beter. Het staat geschreven

in Het Boek. Het spreekt uit je blik

als je hen naderen ziet: in fanatieke kleren,

stoffig, hun pasje klaar in de hand.

 

Je kijkt naar hen als een schepper van water

in een wereld van zand. Zij wonen toevallig,

zonder belofte, kunnen weggerakeld

als dorre bladeren. Dit is jouw land.

 

Je hebt geleerd de angst voor vervolging

levend te houden zonder angst, arrogant

als de man die zijn vijand zelf heeft gekozen.

Je slaat hem neer. Je bent bedreigd,

 

de schuld die uitstaat geeft iedere bulldozer,

iedere tank het recht op veiligheid

zonder grenzen. Je ogen zagen de tempel

verwoesten, de straatstenen onder de hoeven

 

der kruisridders bloeden. Je bent tweeduizend

jaar oud, was erbij in Treblinka, Schirmeck

en Dachau. Al heb je hun water gestolen,

hun kinderen beschoten, hen achter prikkeldraad

 

opgesloten, je bent nu eenmaal Gods volk,

uitverkoren op precies deze grond.

Wie onder je bossen, je wegen, je steden

het oude dorp nog hoort schreeuwen,

 

krijgt as in de mond.  

 

 

(vierde gedicht van de Dichter des vaderlands, geschreven naar aanleiding van de Israëlische terreur tegen de bevolking van Gaza in de zomer van 2014)

 

Charles Ducal

 

 

 

NAKBA*

 

In een jaar zonder getal

in een dorp zonder naam

verschijnt op een nacht het geweld.

 

Het is door Gods eigen hand ingesteld,

blaast op, jaagt weg. 

Belofte die zich voltrekt.  

 

In het puin worden mijnen geplaatst

opdat geen hond deze plek…

Daarna het dankgebed.

 

En aldus vierhonderd maal.

 

Dan komt de waarheid

en zij gaat liggen, precies in het midden

tussen het dorp en een tentenkamp.

 

Daar ligt ze op de juiste afstand,

geen vluchteling raakt er over.

 

In de nieuwe school

wordt gezongen, gedanst.

 

Vaders kijken toe, trots,

het geweer in de hand.

 

*Nakba' ( of 'verschrikking') slaat op de verdrijving van een half miljoen Palestijnen en de vernietiging van meer dan vierhonderd van hun dorpen door het Israëlische leger in 1948).

 

 

LAAT ONS PRATEN

 

Eerst zullen wij u in het zand begraven,

het hoofd vrij zodat het kan spreken

over wederzijds begrip, over vrede,

 

eerst zullen wij uw akker tot de onze maken,

soldaten plaatsen tussen mijn en dijn,

de camera op ons standpunt plaatsen,

 

eerst zullen wij al onze doden tellen

van de afgelopen tweeduizend jaar,

u daarmee om de oren slaan

 

en dan het spuug van onze handen vegen

en besluiten: het is duidelijk,

u wil geen vrede. 

 

(twee gedichten van Charles Ducal uit de cyclus 'Na Auschwitz' – uit de bundel De buitendeur)

© Palestina Solidariteit vzw 2016