Schrijf eens een brief

Het is heel belangrijk om te reageren op de berichtgeving en om uw mening bekend te maken. Volg het voorbeeld van onderstaande personen die volgende brief naar de media schreven en verstuurden.

Reactie op “Naar een Palestijnse minister in Israël?” van Nicky Aerts (verstuurd op 2.3.2015 naar De Redactie.be)

Artikel met een heel misleidende titel - spijtig.

- Eerst en vooral: er wordt niet uitgelegd wie de Palestijnse inwoners van Israël zijn, van waar ze komen. Het zijn de oorspronkelijke bewoners van Palestina, die op een kleine groep na, bijna allemaal doelbewust gewelddadig verjaagd werden uit Palestina in 1948. Zelfs in de maanden voor de eenzijdige verovering van Palestina, hadden Israëlische milities reeds 200.000 Palestijnen verdreven uit hun dorpen. Sinds 1948 zijn 50 (!) wetten uitgevaardigd die de Palestijnse bevolking systematisch discrimineert, inzake sociale zekerheid, huisvesting, onderwijs, nationaliteitswetgeving, regionaal bestuur en zelfs een verbod om met Palestijnen uit de bezette West Bank te trouwen.
Deze minimale achtergrond lijkt me noodzakelijk in een neutraal stuk die de maatschappelijke positie van Palestijnen in Israël bespreekt, ook in een stuk dat louter over hun politieke vertegenwoordiging spreekt. Zeker als we vanuit ons Belgisch denkkader van gelijke rechten en non-discriminatie vertrekken, lijkt me het schetsen van deze flagrant ondemocratische context onontbeerlijk. Opnieuw, omdat niet iedereen vertrouwd is met de situatie in Israël.

- Daaraan gelieerd nog een andere bedenking: waarom de term "Arabische Israëlis" gebruiken? Deze burgers identificeren zich als Palestijnen. Ze benoemen zichzelf niet met de nogal vagere term van in Israël gewaaide "Arabische burgers".

- Wat ik nog minder begrijp, is het bijna historische karakter dat wordt toegeschreven aan deze verenigde Palestijnse lijst: bij de vorige verkiezingen in 2012 haalden de Palestijnse partijen gezamenlijk 11 zetels, nu misschien 12 of maximum 15 als veel Palestijnen willen gaan stemmen. In een parlement van 120 zetels, maakt dit nauwelijks verschil uit, een "grote verschuiving in machtsverhoudingen" zie ik daar niet in.

Bovendien wordt bijna gesuggereerd dat de Palestijnse partijen beter zich al veel langer verenigd hadden in 1 lijst... Dit zou betekenen dat ze dan maar hun eigen ideeën en politieke kleur moeten opgeven om toch maar te voldoen aan de discriminerende minimum kiesdrempel? Die al een paar maal eerder werd verhoogd, en waarbij Israëlische partijen dit openlijk steunden om zo Palestijnse partijen uit het parlement te houden? Dit nuanceert toch de "historisch kans die ze gegrepen hebben", die zich nu aandient...

- Ik las ook met verbazing de mate van politieke verantwoordelijkheid die toegeschreven wordt aan de Palestijnse partijen in het Israëlische bestel. In een parlement waar de Palestijnse parlementsleden met de regelmaat van de klok het zwijgen wordt opgelegd tijdens hun tussenkomsten, waar Palestijnse parlementsleden uit hun ambt worden afgezet wanneer ze hun "recht op vrijemeningsuiting" gebruiken (cfr. Haneen Zoabi).. In een parlement waar Palestijnse partijen nog NOOIT geconsulteerd werden door eender welke Israëlische partij tijdens de regeringsvorming, noch door extreem-rechtse, nog door rechtse, noch door linkse partijen... In deze context vraag ik me af hoe de Palestijnse partijen zich "zullen moeten bewijzen" of hoe ze ""eindelijk"" (??) werk kunnen maken van de noden van de systemisch gediscrimineerde Palestijnse bevolking.
Ik ben verbaasd over dit artikel, de parlementaire zittingen in Israël zijn meestal open voor publiek of online te volgen, dit is echt makkelijk te checken. Ik begrijp dan ook niet hoe een toename van 11 naar 13 of 14 zetels voor Palestijnse parlementsleden iets anders zullen veranderen dan de verhoudingen tussen de joods-Israëlische partijen minimaal te wijzigen.

- Ook hoor ik van veel Palestijnen in Israël dat ze weinig geloof hebben in het Israëlische discriminerende systeem, ze voelen zich geen volwaardige burgers en hebben weinig geloof in ongelijk systeem. De afgelopen jaren wijzen uit dat, zelfs al haalt de Palestijnse eenheidslijst 13 of 14 zetels ("troeven"), dat ze heel waarschijnlijk opnieuw zoals altijd simpelweg genegeerd zullen worden door het Israëlische politieke systeem en ik zie geen enkel signaal dat nu op een andere houding zou wijzen. Noch van Palestijnse, noch van Israëlische vredesactivisten, hoor ik een verandering, een teken van hoop, een wijziging in tendens hieromtrent. Een teken aan de wand is de leider van "socialistische partij" die de aanval op Gaza van afgelopen zomer als een te zwakke interventie omschreef maar tegelijkertijd zwijgt over de moordende blokkade en de baby's die in het puin van de flatgebouwen stierven van de koude deze winter...

Dus nog even de titel herlezen: " Naar een Palestijnse minister in Israël? "
Met het gevaar een heel negatief betoog gemaakt te hebben, vind ik dit toch een vreemde politieke analyse van de auteur...

PS: er wordt geponeerd dat veel Israëliërs Israël als een land in oorlog zien, dat een premier nodig heeft om hen te beschermen tegen de vijand. Enige duiding zou hierbij welkom zijn: welke vijand? Toch niet opnieuw die onderdrukte gekolonialiseerde Palestijnen zeker? Of Egypte of Jordanië, waarmee Israël al meer dan 20 jaar een vredesakkoord heeft? Of het compleet chaotische geruïneerde Syrië waar Assad vecht voor zijn overleven? Of IS dat openlijk aangeeft niet in Israël geïnteresseerd te zijn, maar liever een (economisch) leefbare en militair te verdedigen staat wil oprichten in delen van in Syrië en Irak?
Het is onzinnig en onrespectvol om iemands recht op veiligheid en op vrees te ontkennen, zeker, maar een toevallige lezer kan door het ontbreken van deze duiding snel verkeerde conclusies trekken de reële geopolitieke situatie waarin Israël zich nu bevindt.

Kristof Brunfaut - Gent

Netanyahu’s speech in het Amerikaans Congres (verstuurd op 3.2.2015 naar De Standaard)

Netanyahu zei in het Amerikaans Congres dat zijn speech ‘geen politieke bedoeling’ had. Waarom heeft hij die dan juist nu gehouden 2 weken voor de verkiezingen in Israël?

Hij zei ook: ‘Een radikaal islamitisch regime met nucleaire wapens in Iran is erger dan IS’. En hoe erg voor de wereldvrede is een radikaal zionistisch regime met nucleaire wapens in Israël?

Hij zei eveneens over Iran: ‘Stop Israël te bedreigen, de enige joodse staat’. Is Israël, die zichzelf in 1948 als joodse staat heeft uitgeroepen, minder bedreigend dan de islamitische staat (IS)? En waarom wordt een joodse staat aanvaard en een islamitische staat – terecht – afgewezen?

Hij zei zelfs: ‘Het grootste gevaar is een huwelijk van een militant Iran met nucleaire wapens’. Is een huwelijk van een militant Israël met nucleaire wapens geen groot (of groter) gevaar?

Hij zei tot slot: ‘God zegene de staat Israël en God zegene Amerika’. Welke God wordt hier aanroepen?...

Mark Cornelis - Leuven

Als slechts één waarheid telt (verstuurd naar Humo op 26.2.2015)

In één van de vele reportages over de Tweede Wereldoorlog die we de laatste weken op de televisie te zien kregen, ging het, onder meer, over de geslaagde aanslag op nazileider Heydrich in Tsjecho-Slowakije in 1942. De man was een spilfiguur in de Jodenvervolging en stond bij de bevolking van het gebied waarover Hitler hem de controle gegeven had, bekend als “de slager van Praag”, dat zegt genoeg. Er waren beelden van de rouwplechtigheid in Duitsland, waarop Hitler zelf aanwezig was. Je zag daar, onder de mensen die persoonlijk door hem werden gecondoleerd, een paar blonde jongetjes, een jaar of tien à twaalf oud, denk ik, met overtuiging de Hitlergroet brengen vooraleer de Führer de hand te drukken. De technische kwaliteit van de beelden was slecht geworden, maar je zag onmiskenbaar op die gezichten, wat een eer dat voor hen was in deze voor hen droeve dagen. Wat er later van hen geworden is en wat ze later erover gezegd hebben, weet ik niet en het interesseert me voor het punt dat ik wil maken ook niet. Ik heb het nu even over dat aandoenlijke beeld van deze volmaakte kleine Ariërs, volmaakt gebrainwashed in de naziretoriek en volmaakt voorbereid op hun rol in het schouwspel dat zich daar afspeelde, voor wie de overledene (hun vader, denk ik) zijn plicht gedaan had voor het Vaderland en op een laffe manier vermoord was door terroristen.

Het deed me denken aan tal van andere situaties waarmee we de laatste tijd in de media geconfronteerd worden. Die SS’ers die de nazikampen bewaakten en bestuurden, de Oostfrontstrijders die, opgejut door geestelijken die gezag over hen uitoefenden, de bezetter van hun land zijn gaan helpen vechten tegen de communisten, die kwibussen van IS die allen die niet hetzelfde geloof aanhangen, onthoofden of minstens wegjagen, die Joden in hun kolonies – binnen en buiten Israël -, die, op vermeende Bijbelse gronden, het recht opeisen om de oorspronkelijke inwoners van het land hun grond te stelen, voor hen zijn zij allen brave burgers, mensen die hun plicht doen, terwijl de andersdenkenden ongelijk hebben. De overgrote meerderheid van al die mensen zijn, dat zie je gewoon op hun gezichten, oprecht overtuigd van hun gelijk. Hun waarheid werd hen opgelepeld, zoals met die kinderen in Nazi-Duitsland gebeurd is. Een Israëlische ex-militair heb ik eens horen vertellen: hij werd, zoals al zijn leeftijdgenoten, opgevoed met de slogan “de enige goede Arabier is een dode Arabier”.[1]

Of dat nu over religie of over een andere soort waarheid gaat, de reflectie die ik automatisch daarbij maak, is deze: hun allen werd of wordt, in essentie, niets anders geleerd dan wat ikzelf op de schoolbanken, in de jaren 1950-1960, in de lessen Godsdienst, nog geleerd heb: de waarheid waarin ik ben opgevoed is de enige ware en de rest van de wereld heeft zich daaraan te onderwerpen. Je moet maar eens een catechismus uit die tijd zien op de kop te tikken, of als het even kan, een schrift “Godsdienst”. Of een schoolboek over Congo. Voor een goed begrip: ik heb school gelopen in een Atheneum. Gelukkig waren er ook leraren die ons aanspoorden om kritisch te leren denken.

We hebben geen behoefte aan instituten, of een opvoeding, waar slechts één waarheid telt. Het weze Moslimscholen, Joodse scholen, Katholieke scholen, economische hogescholen, schaf ze in dat geval af.

[1] Meer ervaringen van Israëlische militairen die de stilte doorbreken, vind je op: http://www.breakingthesilence.org.il/

Jan Van Herzele

Aalst

Israël en het Internationaal Strafhof in Den Haag (verstuurd op 5.1.2015 naar De Morgen)

Dat is zeer eigenaardig: premier Netanyahu waarschuwt dat Israël zich zal verzetten tegen elke vervolging van zijn soldaten door het Internationaal Strafhof in Den Haag.

Nochtans was dezelfde Netanyahu er vorig jaar heel zeker van dat zijn leger de hoogste morele codes in acht nam, proportioneel reageerde en zeker geen burgers vizeerde.

Dat het Internationaal Strafhof nu maar eens grondig de massaslachting in Gaza van vorig jaar onderzoekt en de verantwoordelijken degelijk staft, Netanyahu incluis.

Zoniet zullen we binnen twee jaar opnieuw dezelfde gruwel zien in Gaza.

Pol Van den plas

Gent

Brief aan Franse ambassade over deelname Natanyahu aan betoging in Parijs (verzonden op 1212015)

Met dit schrijven wil ik mijn welgemeende medeleven uiten over wat er afgelopen week in Frankrijk gepasseerd is. Het heeft op ons als gemeenschap een grote indruk gemaakt.

Ik zou echter willen protesteren tegen de prominente plaats die de Franse regering aan premier Netanyahu heeft gegeven afgelopen zondag. De geest van het protest afgelopen zondag was: opkomen voor de democratie en opkomen voor de vrijheid van meningsuiting.

Premier Netanyahu is niet geloofwaardig als hij zich wil aansluiten bij dit protest.

Zijn regering is gevallen, omdat Natanyahu Israël nadrukkelijk als een joodse staat wil definiëren met uitsluiting van anderen. Een van zijn voorstellen is om het Arabisch, gesproken door 20% van de bevolking in Israël en de voertaal in de bezette gebieden, niet meer als een officiële taal te erkennen.

Een democratie is Israël ook nauwelijks te noemen, omdat er op alle niveaus een fundamentele discriminatie is van het niet-joodse volksdeel. Landroof, vernieling van huizen en collectieve straffen -  het druist allemaal in tegen fundamentele beginselen in ons westerse rechtssysteem.

Begrijpt u niet dat Netanyahu de bijeenkomst van afgelopen zondag misbruikt voor zijn eigen politieke doeleinden?

Jart Voortman

Buizingen

David Grossman over de aanslagen in Parijs (verstuurd op 16.1.2016 naar De Standaard)

In een opiniebijdrage (De Standaard, 16.1.2015, p. 34-35) beschrijft de Israëlische schrijver David Grossman de gevolgen van de aanslagen in Europa voor de gewone burger. Tot slot vraagt hij zich af hoe we de realiteit kunnen veranderen die tot deze aanslagen heeft geleid.

Ik denk dat er al heel wat kan veranderen als de Europese landen hun wapenleveranties en militaire interventies in Irak en Syrië stopzetten en als Israël zich uit de bezette Palestijnse gebieden terugtrekt.

 

Werner De Bus

Brussel