• Home
• Wie zijn we?
• Acties
• Publicaties
• Achtergrond
• Multimedia
• Projecten
• Steun
• Links

De propaganda-oorlog

Datum: Augustus 2010

Auteur: Jan Van Herzele

Al wie de laatste dagen eens naar het nieuws gekeken heeft, heeft de foto’s gezien die een Israëlische op het internet gepubliceerd had, foto’s van de “beste tijd van haar leven”. Zo noemde ze haar tijd bij het leger. Kiekjes waarop ze lachend te zien was, met gevangen Palestijnen van Arabische afkomst, geblinddoekt en geboeid, als decor. Het wicht heeft zich inmiddels verontschuldigd, maar ze weet echt niet, wat ze verkeerd gedaan heeft, heeft ze op de Israëlische TV gezegd. Een fraai staaltje van democratie zou je eigenlijk kunnen zeggen, als iets wat toch evident een mentaliteit in het daglicht stelt, een hersenspoeling van een ganse gemeenschap, zomaar op TV kan komen.

Dat zoiets vroeg of laat eens gebeurt, is haast onvermijdelijk als het regime minstens voor de bevolking voor wie de zionisten (1) de staat Israël uitgeroepen hebben, als democratisch wil doorgaan. En de Israëlische propaganda heeft inmiddels het incident handig voorgesteld als een misstap van een enkeling. Dat was de enige uitweg. Ze beseffen natuurlijk ook wel dat als de westerse wereld eenmaal ten volle zou beseffen van welke discriminaties de Palestijnen dagelijks het slachtoffer zijn in hun thuisland (Israël en de “Bezette gebieden”), hun regime van apartheid en kolonisatie onhoudbaar wordt. Voor onze media en voor Jan-met-de-pet, die de laatste tijd andere zorgen heeft, dichter bij zijn bed, is daarmee de kous af. En niet alleen voor Jan-met-de-pet, spijtig genoeg. Als je het gedrag van de meeste van onze politici erop nagaat en als je ondervindt, hoe quasi onmogelijk het is, iets gepubliceerd te krijgen over hoe de Palestijnen de zaken zien, besef je dat wel.

Misschien, heel misschien, vraagt hier of daar iemand bij ons zich toch af, hoe dat kind zò oprecht verontwaardigd kon zijn over de officiële reactie op haar kiekjes. Heel misschien gaat er hier of daar een lichtje branden. Misschien merkt hier en daar iemand zelfs op, dat de Israëli’s vooral verveeld zaten met het feit, dat iets over de gedragingen van het leger op het internet gepubliceerd was en dat daardoor al die heisa ontstaan was.

Misschien is er hier of daar zelfs iemand die, naar aanleiding van dit nieuws-item, al surfend, op de website van “Breaking the Silence” terecht gekomen is. Dat is één van de organisaties van Israëlische (ex-) militairen die, zoals de naam het zegt, het zwijgen betreffende het gedrag van het leger tegenover de Palestijnen doorbreekt. Wie zich de moeite getroost, hier eens te rade te gaan, leert al vlug dat het gebeurde geenszins een geïsoleerd incident is. Volgens “Breaking the Silence” betreft het gewoon een staaltje van het gedrag van een gans leger tegenover de Palestijnen. Ikzelf heb, op inleefreis in Palestina (waartoe ik Israël reken), een voorvechter van die organisatie horen vertellen, hoe iedere Israëli opgevoed wordt met de slogan “Alleen een dode Arabier is een goede Arabier”. (De spreker verzekerde mij, dat hij uit een gemiddeld milieu kwam en in een gemiddelde school les gevolgd had, we spreken dus niet over extremistentoestanden). Je kan op de website van “Breaking the Silence” lezen over de vernederingen, de schendingen van mensenrechten en de oorlogsmisdaden, die voor het overgrote deel van de Israëlische soldaten de normale gang van zaken zijn. Het begrip “mensenrechten” was onze woordvoerder na zijn middelbare studies totaal onbekend! Ik zie niet in, waarom iemand zichzelf zou veroordelen tot een status van paria – want dat is het lot van Israëlische militairen die het voor de mensenrechten durven op te nemen en weigeren, deze nog verder te schenden –, als het niet de waarheid was, die hij te vertellen had.

Van propaganda gesproken, wie weet word ik na dit artikel niet beschuldigd van antisemitisme. Want de zionistische lobby is volop ermee bezig, onze media en onze politici te bestoken met haar terminologie. En er wordt volop in gelopen, of er wordt althans door onze media niet grondig ingegaan op de vraag, of die terminologie niet misleidend is. De politiek van Israël bekritiseren wordt systematisch in het vakje “antisemitisme” gestopt. 

Of neem b.v. de BDS-campagne, dat is de wereldwijde beweging die, naar het voorbeeld van Zuid-Afrika, ernaar streeft om door boycot, desinvesteren en sancties te verkrijgen, dat Israël de elementaire rechten van het Palestijnse volk zou respecteren, de VN-resoluties terzake zou implementeren en met name zou ophouden met discriminatie op grond van etniciteit en zou stoppen met het voortdurend stelen van Palestijnse grond en water, binnen en buiten Israël. Dat is met andere woorden een beweging van mensen die tegen onrechtvaardigheid zijn en met name, tegen racisme.

De zionisten hebben van het letterwoord BDS “Blacklist, Demonize and Slander” (2) gemaakt, en met succes: die “naam” heeft onder meer Jane Fonda ervan weerhouden, tot de campagne toe te treden (de term “blacklist” wordt sedert de communistenjacht van de jaren ’50 allerminst geapprecieerd in de filmwereld).

In Frankrijk moeten leden van een plaatselijk BDS-comité, die via een pamflet opgeroepen hebben tot boycot van Israëlische producten, zich op 13 september 2010 verantwoorden voor de correctionele rechtbank van Mulhouse. Volgens het comité werd geen geweld gebruikt en werden geen vernielingen aangericht. Je kan hen steunen door de petitie te kopiëren, aan te vullen met je gegevens en naar het comité te mailen. (3)

De BDS-campagne is gestart op initiatief van de Palestijnse civiele maatschappij. Je hoeft je dus geen zorgen erover te maken, dat je door die campagne te steunen, ook bedrijven treft waar Palestijnen, nadat hun grond hun werd afgenomen, als goedkope arbeidskrachten zijn gaan werken. Die knoop kan je beschouwen als zijnde doorgehakt. Je leest meer over de Belgische BDS-campagne op http://www.boycotisrael.info .

Bij gebrek aan grondige duiding in onze media, is het natuurlijk dubbel nodig om alle “informatie” betreffende het conflict kritisch te beoordelen. Je moet steeds erop bedacht zijn, dat het om een oorlog gaat. Een vuile oorlog, zoals alle oorlogen. En propaganda speelt daarbij een cruciale rol, zoals in alle oorlogen. Zo werd, bij het fameuze incident met de flottielje met hulpgoederen voor de Gazastrook, een Israëlische militair getoond die via een luidspreker verkondigde, dat hulpgoederen voor de Gazastrook via een Israëlische havenstad konden worden ingevoerd. Het werd gezegd alsof dat probleemloos kon, alsof alle goederen die geen wapens waren, probleemloos op die manier naar de Gazastrook konden worden verscheept.

De dagen daarna vernemen we, dat Israël beloofd heeft, voortaan meer hulpgoederen in de Gazastrook binnen te laten. De kritische kijker weet daarmee alleen al, dat er iets schort aan de berichtgeving en met name, aan de duiding door onze media van wat hun door de Israëlische propaganda wordt voorgeschoteld. Voor wie ’s avonds moe van het werk en de treintoestanden en zo nog wat naar het nieuws kijkt, als hij of zij daarvoor al de moeite neemt, valt het natuurlijk niet op.

Je kan het vergelijken met wat je leert uit reportages over de Tweede Wereldoorlog. En misschien met wat je mensen die nu oud of dood zijn, daarover horen vertellen hebt. De vijanden voeren terroristenbombardementen uit en de eigen luchtmacht bombardeert strategische doelen. Zoals Dresden. Daarbij worden dan onveranderlijk zeventien vijandelijke vliegtuigen neergeschoten en drie eigen vliegtuigen bijgeschoten. De mensen uit het verzet waren terroristen of helden, naar gelang het kamp waaruit de berichtgeving kwam. Enkelen waren ook echt helden. Maar een groot deel zijn erbij gegaan uit opportunisme, toen de oorlog voor de Duitsers al verloren was. Of met regelrecht criminele doeleinden: stelen onder het mom van vrijheidsstrijder. Analoog was het gesteld met de Oostfrontstrijders: voor de Duitse propaganda waren zij helden, nu zij de oorlog verloren hebben, zijn het verraders. Verraders, maar velen waren wel gehersenspoeld door mensen onder wiens gezag ze hier opgevoed werden. Omdat de communisten volgens onze propaganda de slechteriken waren.

Zo is het ook met de “wapentunnels” of de “voedseltunnels”, naar gelang het kamp waaruit de berichtgeving komt, tussen de Gazastrook en Egypte. Laten we het bij “smokkeltunnels” houden. De enige uitweg voor de bevolking in deze openluchtgevangenis die door Israël werd gecreëerd, om aan wat levensnoodzakelijke dingen te geraken. En een bron van inkomsten voor de uitbaters van de tunnels. Zijn dat helden of profiteurs? En wat was er eerst, de blokkade of de raketten die neervallen op wat volgens ons Israëlisch grondgebied is en volgens de in de Gazastrook gevluchte en opeengepakte Palestijnen gewoon Palestina, hun afgenomen land? Ik denk, de raketten.

Als het tussen die raketten en de blokkade gaat, tenminste. Want vóór die raketten waren er de westerse mogendheden, die een disproportioneel groot deel van Palestina, dat al van de Palestijnen was, Arabieren en anderen, Islamieten en anderen, zomaar aan de joden van de hele wereld toegewezen hebben, alsof het voordien van hen was. (4) Vóór die raketten was er de – nu nog voortdurende – kolonisatie van Palestijns gebied door de zionisten en hun miskenning van elk recht op het land voor niet-joden. En daar is die oorlog van gekomen. Met zijn verzetsstrijders en zijn profiteurs en wellicht met mensen die het beide een beetje zijn. Met zijn helden of zijn terroristen, naargelang over welk kamp het gaat en wie het over hen heeft. En met vooral veel leed voor mensen die nergens schuld aan hebben, aan beide zijden.

We moeten onszelf als Palestina-sympatisanten geen rad voor de ogen draaien: er zullen daar in die Gazastrook wel mensen zijn, die belang hebben bij het voortduren van de blokkade. En dat Hamas erin slaagt om daar gewapenderhand de macht over te nemen – weliswaar nadat hen die macht door Israël en de Westerse wereld ontzegd was niettegenstaande ze de verkiezingen gewonnen hadden –  maar niet om die beschietingen met raketten te doen ophouden, zal daar wel iets mee te maken hebben.

Van terrorisme gesproken, ik nodig ieder journalist en iedere politicus en iedere andere lezer uit, vooraleer je nog iets schrijft, of voorleest, of zegt, of denkt over Palestina, eens de gemakkelijke paden en de voorgekauwde nieuwsberichten te verlaten en een inleefreis mee te maken in Israël en Palestina met onze vzw. Alleen zò kan je bij voorbeeld zien en voelen, hoe ingrijpend die – ik herhaal het, steeds voortdurende – kolonisatie in het landschap is.

En vraag je dan af, waar de Palestijnen nog kunnen aan uitbreiding doen als alle heuvels volgebetonneerd zijn door joodse kolonisten, tegen het internationale recht. En vraag je dan af, of dat geen terrorisme is. Vraag je dat ook af bij het dagelijks uitrukken van olijfbomen, het dagelijks afnemen van land, het dagelijks slopen van huizen die illegaal gebouwd zijn omdat niet-joden geen bouwvergunning krijgen, het dagelijks beschieten van mensen die daartegen protesteren, Palestijnen en joden. Want niet alle joden, binnen en buiten Israël, blijven hun leven lang even kritiekloos de Israëlische propaganda ondergaan - kijk maar naar die soldaten van Breaking the Silence! Vraag je dan af, of het afnemen van al hun land en het onderbrengen in getto’s van de bedoeïenen, zoals de Amerikanen met de indianen gedaan hebben, iets wat bij mijn weten het nieuws bij ons niet eens haalt maar wel dagelijks plaatsheeft, vraag je dan af, of dat volgens de regels is.

En als je één dezer dagen hoort vertellen dat Israël en “de Palestijnen” weer spreken met mekaar, besef dan wel, dat de meeste politiek actieve Palestijnen in de gevangenis zitten en dat Israël bepaalt, wie in en uit de West Bank mag, wie in en uit de Gazastrook mag en uiteraard, wie in en uit Israël mag. En dat eenieder die ergens uit vertrekt, het weze Israël, de Gazastrook of de Westbank, nooit de garantie heeft, nog ooit te mogen terugkeren in één van die gebieden. Leid uit dat alles dan af, met welke “Palestijnen” Israël opnieuw wil praten.

Aan al wie “nieuws” de wereld instuurt zou ik willen zeggen: “Maak nieuws, geen propaganda”. Raadpleeg dus ook eens iets anders dan de gebruikelijke nieuwsbronnen. Met andere woorden, raadpleeg ook eens een Palestijn. Of een joodse vereniging die kritisch staat tegenover de Israëlische politiek.

Nog enkele voorbeelden:

• Breaking the Silence – (ex) militairen;
• De “Palestinian Hydrology Group” – wetenschappers voor wie een puur wetenschappelijk uitgangspunt tot politieke conclusies geleid heeft;
• De Israëlische krant Haaretz;
• Passia, een organisatie van Palestijnse intellectuelen, gevestigd in Jeruzalem;
• Mazin Qumsiyeh, PhD http://www.qumsiyeh.org  “Professor, Bethlehem and Birzeit Universities Chairman of the Board, Palestinian Center for Rapprochement Between People”, http://www.pcr.ps.

(1) Zionisten zijn mensen die Palestina beschouwen als het land van de Joden van heel de wereld en van niemand anders, en de verwezenlijking van die gedachte tot doel hebben.

(2) Zwarte lijst, demoniseren en laster.

(3) Zie http://www.europalestine.com/spip.php?article5300 .

(4) Ik heb het hier over het verdeelplan van vóór de bestandslijn die heden de “groene lijn” genoemd wordt en algemeen als de grens van “Israël” wordt beschouwd, waarbinnen zich veel meer (door de zionisten veroverd) gebied bevindt dan door dat verdeelplan aan de joden werd toegewezen. Dat verdeelplan werd weliswaar beslist door de Verenigde Naties, maar het werd door talrijke landen onder zware druk gestemd. Het voorzag onder meer erin, dat aan de rechten van de inheemse volken niet mocht getornd worden.

Laatste update: 01/27/2013