• Home
• Wie zijn we?
• Acties
• Publicaties
• Achtergrond
• Multimedia
• Projecten
• Steun
• Links

Reflecties inleefreis Juli 2010

Datum: Juli 2010

Auteur: Sofie

In de internationale pers beweert Israël altijd dat het een democratisch land is dat alle volkeren, inclusief die in de bezette gebieden, gelijk behandelt, maar dat die taak bemoeilijkt wordt door Palestijnse terroristen. 

De werkelijkheid is anders. Tussen 22 juli en 2 augustus maakte ik, onder leiding van het Vlaams Palestina Komitee een inleefreis naar de bezette Westbank en wat ik daar zag heeft me diep geschokt. Van een democratie of gelijke rechten voor de Palestijnen is geen sprake, van een apartheidsstaat des te meer. Israël schuwt geen enkel middel om de Palestijnen van hun basisrechten te beroven en hun leven te bemoeilijken.

De apartheidsmuur loopt als een litteken door de Palestijnse gebieden en rijt dorpen en families uiteen en verhindert de Palestijnen de toegang tot hun land, hun huis, hun werk en Jeruzalem. Zo had een groot deel van de inwoners van Bethlehem (ongeveer 30 minuten van Jeruzalem) Jeruzalem nog nooit gezien omdat ze geen Israëlische toestemming kregen om de checkpoint tussen Bethlehem en Jeruzalem te passeren. Degene die wel toestemming hebben, moeten dagelijks 3 uur opeengepakt als dieren in een kooi aanschuiven en controles passeren, in de hoop dat de Israëlische soldaten hen de grens doen overgaan. Voor de vergelijking: wij deden slechts 5 minuten over hetzelfde traject. Andere Palestijnen verloren hun olijfgaarden en dus hun inkomen door de muur, waardoor ze met moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Het Israëlische excuus dat de muur op de groene lijn (grens die na de oorlog van 1948 vastgelegd werd) loopt, is gelogen. De muur loopt niet alleen dwars door Palestijns gebied, hij is ook zo gebouwd dat een groot deel van de Palestijnse grond aan de Israëlische kant van de muur kwam te liggen.

En het blijft niet bij deze pesterij. In Hebron is de oude binnenstad met netten overspannen omdat de Israëlische kolonisten, die op de bovenverdieping van de huizen wonen, de Palestijnen, die beneden wonen, met stenen, uitwerpselen en rotte eieren bekogelen. De Palestijnse kinderen moeten er onder internationale escorte naar school gebracht worden om te verhinderen dat ze door kolonisten aangevallen en mishandeld worden. Verder telt Hebron meer dan 100 checkpoints en blokkades, die het leven in de stad volledig paralyseren. Veel Palestijnen vertrekken terwijl de anderen onder enorm moeilijke omstandigheden leven. Zo is een deel van de binnenstad door de blokkades niet toegankelijk voor Palestijnse auto’s, waardoor Palestijnen die medische hulp nodig hebben niet op een ambulance kunnen rekenen. Zij moeten op eigen houtje de checkpoints passeren vooraleer ze geholpen kunnen worden. Hierdoor zijn ze aan de grillen van de Israëlische soldaten overgeleverd. Vaak laten die de zieke Palestijnen niet door, waardoor het gebeurt dat vrouwen voor de checkpoint bevallen of dat doodzieke mensen creperen. Het doel van die wreedheden is ervoor zorgen dat de Palestijnen hun huizen ontvluchten zodat de kolonisten meer gebied voor zich hebben. 

Niet alleen in Hebron, maar ook in andere delen van de Westbank neemt het aantal Joodse nederzettingen spectaculair toe.

Van de bouwstop die Netanyahu vorig jaar in november aan Obama beloofde, is geen sprake. Sommige gebieden zijn in een ware bouwwerf getransformeerd, waar de kranen en de cementmolens overuren doen. In de islamitische wijk in het oude stadsdeel van Jeruzalem zie je steeds meer Joodse vlaggen. In Oost-Jeruzalem zwijgen de Israëlische bulldozers nooit. Palestijnse huizen worden massaal platgegooid zodat de Joodse nederzettingen uitgebreid kunnen worden. De kosten voor de vernietiging van de huizen zijn voor de Palestijnen zelf waardoor er intussen een tendens ontstaan is waarbij Palestijnen hun eigen huizen vernietigen om de hoge kosten van de onteigening niet te hoeven betalen. In Hebron lassen de Israëli’s de Palestijnse voordeuren dicht waarna ze de woningen inpalmen.

In de gebieden die na de vredesgesprekken in Oslo in 1993 volledig of gedeeltelijk onder Israëlische controle kwamen (B-en C zones), ontbreken alle basisvoorzieningen. Er is geen afvalophaling, geen riolering, nauwelijks openbaar vervoer en de wegen zitten vol putten en gaten. De weinige scholen en gezondheidscentra die er zijn, werden met buitenlands kapitaal gefinancierd. Het weinige water dat er is, wordt door de Israëli’s opgepompt om de nederzettingen te voorzien, terwijl de Palestijnen soms dagen zonder water kennen. Uit onderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie blijkt dat een Joodse kolonist gemiddeld 280 liter per dag verbruikt, terwijl een Palestijn het met 60 liter moet stellen.

Verder leven de Palestijnen in constante angst. Angst voor onteigening, angst voor Israëlische aanvallen en pesterijen en angst om hun deur uit te gaan. Het kan immers gebeuren dat een Palestijn naar de moskee gaat en zijn eigen huis niet meer binnenkan als hij terugkomt omdat zijn huis tot militair gebied uitgeroepen is. Verder deinzen de Israëli’s er ook niet voor terug om de noodtoestand af te kondigen, wat betekent dat de Palestijnen hun huizen niet mogen verlaten. Wie dan medische hulp nodig heeft of gewoon geen eten meer in huis heeft, krijgt het bijzonder moeilijk. Zelfs gebieden die tijdens de Oslogesprekken aan de Palestijnse Autoriteit overgedragen zijn (A-zone), zijn niet vrij van Israëlische invallen.

Al deze praktijken zijn een voorbode van wat nog komen moet. Uit Israëlische plannen blijkt immers dat Israël de Palestijnen op termijn in reservaten wil onderbrengen. Binnen die reservaten zullen er geen economische middelen aanwezig zijn, zodat de Palestijnen voor hun overleven van de goodwill van de internationale gemeenschap afhankelijk zullen worden.
De Israëli’s zelf zien geen kwaad in hun beleid en snoeren elke kritiek de mond door naar veiligheidsrisico’s te verwijzen.

Volgens hen zijn alle Palestijnen terroristen en zelfmoordenaars en is niemand veilig in Palestijns gebied. Ook dat argument houdt geen steek. Ik heb tien dagen onder de Palestijnen gewoond en ik voelde me geen moment onveilig. De Palestijnen die ik leerde kennen, waren stuk voor stuk gastvrije, sterke mensen die van een betere toekomst dromen en die vergoed willen worden voor het leed dat hen aangedaan is en aangedaan wordt. Ik voelde me enkel bedreigd als er een Israëlische soldaten in de buurt waren aangezien zij er niet voor terugdeinsden om ons lastig te vallen, te intimideren en te verhinderen dat we plaatsen bezochten die hen niet aanstonden. Zelfs op de luchthaven waren we niet veilig. Zo werd een medereiziger van Turkse origine aan een vernederende naaktfouillering  onderworpen omwille van zijn afkomst, terwijl anderen van de groep minutenlang ondervraagd werden omdat ze brochures van Palestijnse ngo’s bij zich hadden. Landen die toeristen aan zulke praktijken onderwerpen, moeten veel te verbergen hebben.

De wereld staat erbij en kijkt ernaar. Elke dag wordt de muur langer, de haat groter en de verzoening onmogelijker. Elke dag wordt de Joodse staat groter, ten koste van de Palestijnen. Er doet zich een bijna geruisloze genocide voor in de Palestijnse gebieden, maar de internationale gemeenschap zwijgt uit angst om van antisemitisme beschuldigd te worden of omdat Israël een belangrijke handelspartner of bondgenoot is. Zolang we zo handelen en de Israëlische praktijken geen halt toeroepen, is een nieuwe Intifada onvermijdelijk, blijft vrede in het Midden-Oosten een mooie droom en is er geen sprake van een democratie of gelijke rechten in Israël.

Laatste update: 05/23/2012